Rozmawiałem ostatnia z matką nastolatka. „Beznadziejnie jest, oceny bardzo słabe! Dwa zagrożenia, reszta mierne!” Poszerzam wywiad, pytam o zainteresowania- szukam problemu z elektroniką, jak zwykle. Ale nie: „Na siłownię chodzi trzy razy w tygodniu”. Słucham dalej: „Rower musi remontować co kilka miesięcy, bo tak jeździ, że co i rusz zajeździ”. Słucham dalej: „Zaraził się od kolegi pasją do strzelania sportowego, pojechał z głupia frant na zawody i wygrał z dorosłymi w kategorii open”. Słucham dalej: „Ale co robić, bo nie chce się uczyć i oceny takie słabe ma?”
Myślę sobie: kasę zbierać, dużo kasy. Na dobry karabin i rower solidny, żeby się nie rozwalał co chwilę. A może i na konsultacje z dobrym trenerem na siłowni, żeby nie zbłądził w „koksowym lesie”.
Ale co z tymi ocenami…?
Z doświadczenia…. oceny przyjdą…. jak będzie wiedział, że lekcje to musi o zrobić przed treningiem, bo wraca koło 21 i nie ma siły na nic innego tylko spać… I tak co tydzień, i tak cztery razy w tygodniu
Albo i nie zrobi. Ani przed treningiem, ani po.
Ale znajdzie swoją drogę.
To po co robić lekcje, jak się już znajdzie?…..